DOWÓD NR 2: NIELOKALNOŚĆ JAKO STAN ZEROWEGO DYSTANSU INFORMACYJNEGO 

Autor: Natalia Głuszczak 

Wstęp: „Upiorne działanie na odległość" 

Albert Einstein nazywał splątanie kwantowe spooky action at a distance. Eksperymenty naruszające nierówność Bella (Nagroda Nobla 2022) ostatecznie dowiodły, że dwie cząstki mogą być ze sobą skorelowane w sposób natychmiastowy, niezależnie od dzielącej je odległości. 
Współczesna fizyka akceptuje nielokalność jako fakt, ale nie posiada mechanizmu wyjaśniającego, jak informacja omija ograniczenie prędkości światła (c). 
Teoria Dynamiki Różnic (TDR) wskazuje, że błąd leży w postrzeganiu przestrzeni jako fundamentu. 

1. Przestrzeń jako,,Koszt Operacyjny" W paradygmacie TDR przestrzeń nie jest pustą sceną, na której ustawione są obiekty. Przestrzeń jest metryką wynikową, generowaną przez Akt Rozróżnienia.
 Odległość między punktem A i punktem B istnieje tylko wtedy, gdy Interfejs (obserwator) dokonał operacji rozdzielenia tych dwóch pakietów danych. Jeśli między dwiema jednostkami informacji nie zaszła wystarczająca liczba różnic (brak Aktu Rozróżnienia ich tożsamości), system operuje na nich tak, jakby miały ten sam adres informacyjny. 

2. Splątanie: 
Brak Różnicy to Brak Dystansu Splątanie kwantowe to stan, 
w którym dwie cząstki współdzielą tę samą macierz informacyjną. 

Z punktu widzenia TDR:
 • Cząstki splątane znajdują się w stanie Przed-Przestrzennym.
 • Ponieważ nie nastąpił Akt Rozróżnienia ich indywidualnych stanów, dla wszechświata dystans między nimi wynosi dokładnie zero. ,,procesora" Nielokalność nie jest przesyłaniem sygnału szybciej niż światło. Jest to natychmiastowa aktualizacja wartości w jednej komórce pamięci, która w wyrenderowanej rzeczywistości 3D (naszym interfejsie) wydaje się być dwoma oddzielnymi punktami. ,,Upiorne działanie" to po prostu iluzja wynikająca z nałożenia trójwymiarowej mapy na bezwymiarowy kod źródłowy.       

3. Prędkość światła (c) jako limit renderowania Jeśli informacja w splątaniu jest natychmiastowa, dlaczego w makroskali ogranicza nas c? TDR definiuje prędkość światła jako maksymalną przepustowość renderowania nowych metryk przestrzennych. Aby stworzyć przestrzeń" (dystans) między obiektami, system musi wykonać określoną pracę obliczeniową. c jest granicą tego, jak szybko Interfejs może generować nowe Aktów Rozróżnienia w sekwencji czasowej. 

4. PROPOZYCJA BADANIA: 
Test Koherencji Informacyjnej Tradycyjnie splątanie uzyskuje się poprzez bezpośredni kontakt fizyczny cząstek. 
TDR sugeruje, że splątanie (nielokalność) można wywołać poprzez redukcję różnic informacyjnych. 

Eksperyment: 
Korelacja przez Minimalizację Danych
 • Cel: Sprawdzenie, czy dwa odizolowane układy zaczną wykazywać korelacje kwantowe, jeśli ich parametry informacyjne zostaną doprowadzone do identyczności przy jednoczesnym odcięciu obserwacji zewnętrznej (minimalizacja Aktów Rozróżnienia z tłem). 
 • Hipoteza: Dystans fizyczny jest funkcją unikalności informacji. Jeśli dwa systemy staną się informacyjnie nierozróżnialne dla obserwatora, koszt energetyczny utrzymania ich separacji przestrzennej spadnie, co powinno objawić się anomaliami w ich lokalizacji lub mierzalnym „zbliżeniem" ich stanów kwantowych bez fizycznego kontaktu. 

Wnioski:
Nielokalność jest dowodem na to, że pod warstwą fizyki 3D znajduje się płaska struktura informacyjna. Przestrzeń to tylko sposób, w jaki nasz Interfejs porządkuje Różnice. Tam, gdzie nie ma różnicy - nie ma odległości.